Afgewezen! Jij bent niet één van ons

Afgewezen! Jij bent niet één van ons

 

 

 

Nog helemaal bezweet loop ik van de crosstrainer naar mijn slaapkamer en plof neer op het bed. Ik voel een huilbui opkomen en ik laat het zijn. Ik huil, voel de pijn en voel al heel snel het verdriet wegdrijven als een papieren bootje in een flinke plas. Wow zeg, waar kwam dat vandaan? Mijn gedachten gaan terug naar gisteravond toen we het bericht kregen dat het niet de bedoeling was dat ik naast mijn man zou plaatsnemen bij een plechtigheid. Rauwe pijn wisselden zich af met luchtigheid. We waren van het bericht geschrokken en het hield ons bezig. Ik merkte ook op dat ik er dubbel in stond. Ik bevind me tussen twee werelden. De wereld van mijn perceptie op het moment van de boodschap en de wereld van aanschouwen. Ik voelde me afgewezen. Jij bent niet één van ons was de onderliggende boodschap. Ik werd niet afgewezen maar ik voelde dat korte tijd wel. Blijkbaar heeft het bericht iets aangeraakt.

Ik draai me om en kijk naar een vogel die druk bezig is in de boom voor ons huis. Een pimpelmeesje hopt van de ene naar de andere tak en met robotachtige bewegingen beweegt het zijn kopje. Leven wij in dezelfde realiteit vraag ik me af? Leven zij, die vinden ‘hoe het hoort’, in dezelfde realiteit? Die vragen spelen door mijn hoofd en ik ben er mee. Ik spring op, loop naar de douche en draai de kraan open. Ik kijk hoe het water naar beneden stroomt. Elk druppeltje vindt zijn weg naar beneden, stroomt over de tegelvloer en verdwijnt in het putje. Ik trek mijn sportkleren uit en stap onder de heerlijke straal. Gelijk voel ik hoe het laatste restje pijn uit mijn cellen glijd en zich vermengt met het water. Het water neemt het mee en de aarde opent liefdevol haar armen om het op te nemen.

Mooi hoe een kort berichtje me helpt bij het helen van herinneringen. Ik word niet afgewezen als ik mezelf als waardevol beschouw. Wat voor reden de ander ook heeft om dit te doen, het heeft me geholpen om helder te zien. Het verheugende is zelfs dat ik me realiseer dat ik de afgelopen jaren enorm veranderd ben. Ik kan er naar kijken, emotie voelen en toelaten en het ook weer loslaten.

Ik was mijn haren en denk aan waar het vandaan komt

“We hadden je bijna in de vuilnisbak weggegooid” zei mijn oma me een keer toen ze me probeerde uit te leggen hoe ziek ik was geweest direct na mijn geboorte. Het zou kunnen dat ze dacht dat ik het woord doodgaan niet zou begrijpen en dat ze daardoor dacht dat deze term beter was, geen idee. Het heeft er bij mij nogal ingehakt. Ik voelde me afgewezen. Toen ik met 10 jaar op het vliegtuig werd gezet om, onder begeleiding van een vreemde, de reis van Zuid-Afrika naar Nederland te maken had ik blijkbaar ook deze conclusie getrokken. Mijn oma probeerde me herhaaldelijk ervan te overtuigen dat ik niet gewenst was en ik ging erin geloven. Opeenvolgende gebeurtenissen hadden zich vastgezet in mijn systeem en konden zo makkelijk worden aangeraakt. Later toen ik weer terug was in Zuid-Afrika en verplicht vanuit de school naar de kerkdienst moest overkwam me het volgende.

Ik hield enorm van zingen en ik maakte er een sport van om de Engelse liederen in de kerk te kunnen meezingen. Ik was niet gelovig opgevoed maar vond het erg gezellig in deze kerk. Ik vond het heel mooi om met alle kinderen samen te zingen en deed mee uit volle borst. Zo vol overgave dat de knoopjes bijna van mijn donkergroene uniform afsprongen. Het maakte me vrolijk en mijn lichaam voelde heel warm aan als ik geluid uit mijn mond liet komen. Het voelde troostend en wiegend. Mijn Engels was simpel en vaak volgde ik de andere kinderen als ik iets niet begreep. Dat deed ik ook toen ze allemaal in een rij naar voren liepen om een slokje wijn te drinken. Geen idee waarom dat was maar ik sloot me aan in de rij, verwachtingsvol wat er zou komen. Plotseling voelde ik een stevige hand om mijn arm die me uit de rij sleurde. Ik werd niet werkelijk uit de rij gesleurd maar zo voelde het voor mij op dat moment wel omdat ik enorm schrok. Het was wel met enige dwang want hij liet me pas los toen ik weer op mijn plek zat. Ik werd abrupt uit mijn beleving gehaald door die ferme hand. ‘You are not religious so your seat is right over here young lady!’ Ik wilde huilen maar dat durfde ik niet. Ik wilde niet opvallen dus slikte ik het in en leerde zo dat ik niet te veel op moest vallen. Want als je opviel dan gebeurde er iets waardoor je heel verdrietig werd.

Meerdere malen werd ik bevestigd in mijn geloof dat ik afgewezen werd. Dat ik raar was en dat niemand met mij wilde zijn. Totdat ik besloot te onderzoeken waar het vandaan kwam.

Terugdenkend zie ik het nu heel anders. Ik geloof niet dat mijn oma zich gerealiseerd heeft wat haar opmerking teweeg zou brengen, ik geloof ook niet dat er kwaad in werd gezien om mij onder begeleiding van de luchtvaartmaatschappij te laten reizen naar Nederland. Ik denk zelfs dat er gedacht werd dat het zo goed geregeld was. Ik heb geen idee wat de beweegredenen waren van de man die mij zo abrupt terug op mijn plaats zette in de kerk. Ik kan het hem ook niet meer vragen en het doet er ook niet toe. Het gaat niet over de ander maar over mij. Over hoe ik het beleef en of ik geloof of het waar is.

Ik draai de kraan uit maak de wandtegels met langzame bewegingen droog en mijmer verder. Mooi hoe de beweging op de crosstrainer een stuk verdriet eruit heeft geperst. Heel bevrijdend. Waar zo’n energieke oefening al niet goed voor is.

Later met een kop koffie voor me besluit ik het op te schrijven. Zodat ik het van meerdere kanten kan bekijken. Ik zie iets bewegen in mijn ooghoek en een eekhoorntje huppelt vrolijk over het tuinpad. Hele andere bewegingen dan het pimpelmeesje. Mooi hoe deze twee diertjes me laten zien dat er verschil is. De één met schokkerige bewegingen en de ander vloeiend als water.

Ik kies bewust om dit voor mezelf uit te pluizen. Traumatische ervaringen in onze jeugd kunnen soms steeds als een soort langspeelplaat zich af blijven spelen…. als wij het toelaten tenminste. Wij beslissen zelf om de naald op het vinyl te zetten.

Spiegelen

Zo kunnen we onszelf onder de loep nemen en kijken wat zich buiten ons afspeelt. Het heeft altijd te maken met wat zich in onszelf afspeelt. Een prachtig moment om in de spiegel van ‘het Zelf’ te kijken.

Werd ik afgewezen? Nee natuurlijk niet. En misschien ook wel. Misschien zit er nog pijn en verdriet bij de ander waardoor deze personen voelen het zo te moeten regelen. Niet mijn zaak. Ik voel bij mezelf meer ruimte.

Ik ben als de zon

Ik geef mezelf warmte, licht en liefde en als je je wilt warmen aan mij en in mijn licht wilt mee wandelen, voel je dan welkom en wil je dat niet, dan betekent dat niet dat ik minder waardevol ben. Alles is goed zoals het is. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik denk aan de mooie online cursus die ik aan het maken ben met de titel: ‘Wat als dit het is?’ Ik krijg mooie overdenkingen op een presenteerblad aangereikt. Prachtig toch?!

Door | 2017-09-20T15:35:50+00:00 september 20th, 2017|0 Reacties

Geef een reactie

error: © Close2Nature